زندگی ویروسی

بهم گفت دلگرم و دلخوش به حضور کسی نیستی!

و من فکر کردم این برداشت درستی نیست. من به عشقی که سرااااسر احساس باشه اعتقاد ندارم، درکی از یک نگاه عاشق شدن و بی غم بودن کنار یک نفر ندارم؛ ولی میدونم چطور کنار یک نفر میشه خوشحال بود از احساس حضور یک نفر لذت برد حتی زمانی که درگیر غم یا افکار مزاحم و ناراحت کننده و دغدغه‌های گردن کلفت زندگیم هستم!

من عاشق میشم اما این معنی رو نمیده که فراموش کنم چه کارایی میخواستم یا میخوام انجام بدم یا آدمای مهم زندگیم رو حذف کنم مسائل و دغدغه‌هام رو کنار بذارم و فقط به یک دلخوشی کوچیک بسنده کنم.

من دلم میخواد کنار همه‌ی اون حس و حالم این هزار و یک نفر رو هم اضافه کنم.

شاید من اشتباه میکنم و شاید هم معنای عاشق شدن برای هرکسی متفاوته.. فعلا میخوام دلخوش کنم به متفاوت بودن!