زندگی ویروسی

داشت میگفت همیشه رو این صندلی هستی!

یهو ذهن خلاق و همیشه در صحنه من سناریوی تلخی دیگر رو ورق زد: یه روزی میاد که منم نیستم و این صندلی احتمالا خاطرات تلخ و شیرین یادآوری میکنه...

یه روزی از کنار همی صندلی با بغض رد میشیم...